İMRENİYORUM… Mağdur diyarlarda, Seslerle…

İMRENİYORUM…
Mağdur diyarlarda, Seslerle ve şiddetle uyanır insanlar yataklarından. İçlerinde yoktur bir ürpeti, Yoktur can korkusu ve derdi. Onlar birer Mücahit, Onlar birer kul, ölümü yaradandan bilen.
Edişeleri; “Şehit düşersem kim bakar toprağıma, Kim sahip çıkacak davama, Kim taşır bu yükü, Kim karşı duracak bu islama yapılan saldırıya.”
Onlar birer ibret görülecek Müslüman, Ölümü yaradana kavuşma bilen, Ölümü kabullenmiş koşarak giden. Onlar küçücük bedenleri ile; Tanklara, Otomatik silahlara, Kimyasallara ve bombalara, Karşı duran yürekli Filistin Mücahiti, Onlar alemin yetimleri, Onlar kahramanlar ordusu, İslam sancaktarı bir avuç, Koca bir yürek…
İzlesede tüm İslam alemi onları sessiz, Koşmasada kimse yardımlarına, Tutmazsada kimse ellerini, Yanlarında safta tutmasa, Onlar davalarının eri, Gocunmazlar dünyaya, Gücenmezler asla…
Ey Filistinli koca yürekli kardeşim, Ey ufak kahraman, küçük Şehit. İmreniyorum sana… İmreniyorum imanına ve şuruna…
Ben senin yanında çöp bile olamam, Ben çektiklerine neden, Asla iflah olamam, Ben dar gününde yanında olmayan, Ben seninle saf tutmayan, O yüreğindeki inanca imreniyorum…